210-47-4!

I wonder, ngayong may GMANews TV 11 at News5 Ch 47 na, gaano na naman makikipag-“talastasan” ang ating mga Senador.

The 15 days of former President Estrada’s trial was indeed colorful, and rated as Philippine’s top soap opera (take that Mara Clara (pero love ko Mara Clara) and Mulawin) :)))

Just as you thought Lapid Bills are not enough to amuse us to the kind of bills in Congress this year, I was so shock to know that there’s a “Free Public Wi-Fi Act” currently proposed in Congress.

Filed by Kabataan Partylist (which I voted, and I don’t know whether to regret or applaud it at this point in time) Representative Raymond Palatino, the HB 4271 aims to “provide free wi-fi access in government institutions to widen the space for the “people’s participation in clean governance and democracy.””

Palatino believes that people’s vigilance to report corruption using the technology now at-hand, we can be footsoldiers of good governance and healthy democracy.

According to reports:

(Source: kabataanpartylist.com)

Read more...

Sa tatlong Western theories (Marx, Feminism and French Cultural Studies) na pinag-aralan namin sa klase, ang pinakamasasabi kong epektibong pamamaraan upang matalakay ang kultura na nakakaapekto sa pulitikal na pag-iisip ng mga Pilipino ay ang French Cultural Studies.

Hindi naman sa hindi makabuluhan yung dalawa, pero kasi, hindi naman  nagkaroon ng malakas na presensya ang Marxism at Feminism sa ating lipunan. Kumbaga sa akin, ang French Cultural studies, nandiyan na, dahil ang basic premise naman nito ay ang pang-araw-araw na karanasan nating mga Pilipino at kung paano ito nakaka-apekto sa pulitika. Hindi lamang ito maayos na napapansin sapagkat ito ay lenteng ginagamit lamang sa pang-akademikong kadahilanan.

Kung tutuusin kasi, ang Marxism at Feminism ay lantaran sa ating lipunan, pero hindi naman nila ma-irelate sa pang-araw-araw na buhay ang mga ideolohiyang ito sa bawat tayo. Kumbaga, walang connection factor.

Tinatalakay sa Marxism

Si Rosa Parks ay maituturing kong nagsimula ng civil rights activism sa Amerika. Noong Dekada ‘50, kailangan ibigay ng mga itim sa mga puti ang kanilang upuan kapag wala nang mauupuan. Minsan, isang hapon, pauwi na siya, pinapalayas siya sa kanyang nauupuan, at tumanggi siya. Pinakulong siya dahil doon. Doon sumiklab ang Civil Rights Movement.

Sa mga sumunod na panayam sa kanya, sinabi niya na “Hindi naman ako pagod nung araw na iyon, pagod lamang akong laging magparaya”

Aba, akalain mo ba namang, nagkaroon din ako ng ganitong engkwentro noong Marso 2008, sa MRT naman.

200.Mar 3, ‘08 9:17 AM
for jady’s contacts

Happy 200th Post, Multiply! haha.

I decided to post this here na lang than my other account because this is a milestone. Although mas proper na doon, pero dito na lang, mas okey dito!

Last Christmas Camp a.k.a. Training for Reigning 3, Tatay Resty said that these 3 months are crucial, we must live up to God or else…

I will quote Mitt Romney (defunct GOP candidate)

“… I read the Bible, I believe in the Bible, I try to live the Bible, but it’s hard”

Honestly, for the past 2 months (65 days to be exact) when I made a covenant with the Lord about this, I honestly needed a break! HONESTLY!

Sabi nila, mahirap ang buhay Kristiyano, and I agree on that! Mahirap, lalo na’t sa buhay ngayon, sobrang stress at argh! ang nasasalubong mo sa araw-araw, minsan tuloy, napapaisip ko, “natutulog ba ang Diyos?” at ang kasagutang nakuha ko, “hindi ang Diyos ang natutulog, kundi ikaw Jady, ang pananampalataya mo!”

Sinubukan kong mag-quiet time talaga, pero out of the 65 days, 41 days lang ako nakapag quiet time at ang ilan pa doon, madalian. Minsan, pumapasok ang tuksong mag-you-know-what ako, at sadly, napupunta ako dun! :( Riddicule me if you must but come Feb 29, I think, yung tinatawag nga ng tatay ko na, “mediocrity in Christianity” I had a wake up call.

Then ang isang pinakamahirap i-deal sa akin, TEMPER. I gave a crash-course lesson on Gender Equality!

This happened last week: (on the MRT Train, Taft Station, 6:15pm)

The train is leaving and this girl hurried to enter the train and she saw me sitting.

Girl: (mga kasing edad ko lang) Hindi ka ba aalis diyan, babae ako!

Ako: Ha?! Binibili mo ba itong puwesto ko?!

Girl: Hindi ka Gentleman! Bakla ka! BAKLA!

Ako: T***-i**! nagdemand nga kayong magkaroon kayo ng sariling train… You demanded for GENDER EQUALITY in the society, kung kaming lalake, tumatayo, you demanded for gender equality, tumayo din kayo!

(suddenly, all the girls on the location look up to me)

Ako: Hindi ba?! Takte! Wala nga siyang dala! Ako, LAPTOP, tapos pabibitbitin niyo akong hanggang Quezon Avenue?! Sige, bigyan niyo ako ng salonpas!

(approaching Magallanes)

Girl: T.I. Mo Rin! Bastos na Lasalista ito! (I have the Lozada ribbon)

Ako: T.I mo rin! Mas Bastos kang a school not to be named (kala niya, hindi ko nakita ang id niya! haha. :))

She got off the train (I think, she rode another, but who cares?! I don’t care!)

Call me Un-gentleman and Selfish but don’t call me gay!

Tinuruan ako ng nanay ko na ipaglaban ang tama, at sa tingin ko, tama lang ang ginawa ko dahil honestly, girls demanded a space in the society. Hindi naman ata puwede lahat ng sarap sa kanila na lang (sorry girls, ONLY IN THE MRT CONCEPT) of course, nagbibigay daan ako sa mga elderly and disable, but according to my Persef1 prof, okey na sa society ang hindi paupuin ang girl na physically fit and she is one physically fit girl!

I think that was my turning point talaga! Sobrang, lumabas yung dating ako. Naniniwala sa ideology of gender equality and acceptance and most of all, VULGARITY! Haha. Takte! I can’t believe I’ve used TI in front of many people. tsk tsk! I had a bad mouth honestly!

Ayun.

Sa 200th Post ko na ito, ito lang ang masasabi ko:

Check yourself always!

Ito si Jady………….. 200th poster! aytspell!

Tatlong taon na halos at di parin ako makapaniwala na mayroong mga babaeng ganito. Nakakabuwisit lang kasi talaga, Huwebes yun sa pagkaka-alala ko, eh coding ako tuwing Huwebes, kaya’t alas-6 pa lang ng umaga eh gising na ako at hanggang 6pm ang klase ko, kaya’t sobrang pagod ko at marami akong bitbit.

Di ko lubos maisip talaga na hinihingi ang upuan dahil babae ka. Sa pangyayari na ito, pakiramdam ko, peminista na rin ako, dahil binabasag ko ang nosyon na dapat pinapaupo ang babae dahil babae sila. Katulad nga ng nabanggit ko, elderly, pregnant woman and disabled nga ang prioridad diba. Haaaaaay!

Simula noon, mas lalo akong naging pursigido at mapilit na ang pag-upo sa MRT ay dapat pantay-pantay. May sariling train naman ang mga babae, diba hindi naman babae lamang ang nahihipuan diba? Basta, gets niyo na.

Hindi naman lingid sa kaalaman ng lahat ng tao na malaki ang pagkamunghi ko kay Justin Bieber.

Hindi ko talaga gusto kung paano siya ipinapackage. Pero ang hindi ko lalong magustuhan ay ang mga inaasal ng mga fans niya. Nagkaroon pa ako ng pagkakataon na makipag-away sa twitter dati dahil biruin niyo, ang biggest news nung panahon na iyon ay ang Haiti Earthquake, pero ang mga fans niya, walang inatupag kundi i-trending topic siya sa nasabing site. Anong reaction ni Bieber, wala. Hindi man niya lang ginamit ang superstar power niya para magkaroon ng dagdag tulong ang Haiti.

Hindi ko na kailangan pang pag-debatihan ang boses niya, dahil kahit isa akong Salonga, hindi naman mahusay ang aking kasanayang pangmusika, pero ang hindi ko matanggap ay ang ilang posisyong pampulitika na mayroon ang batang ito.

Sa inilabas na issue ng Rolling Stones Magazine ngayong buwan, itinanong sa kanya ang mga ilang mga isyung pandaigdig at ano ang mga hinuha niya rito. Ito ay ilan lamang sa kanyang mga wari:

I’ll never be an American Citizen. You guys are evil. Canada’s the best country in the world. We go to the doctor and we don’t need to worry about paying him, but here, your whole life, you’re broke because of medical bills. My bodyguard’s baby was premature, and now he has to pay for it. In Canada, if your baby’s premature, he stays in the hospital as long as he needs to, and then you go home.

Oo na, napakalaking pagkukulang na mayroon ang America pagdating sa pagbibigay serbisyong medikal sa taumbayan nito, lalo na’t ayaw na ayaw ito ng mga Republicans. Nakakatuwa rin ang nasyonalismo ng batang ito. Tama nga naman siya, maayos ang mga bagay-bagay sa Canada kaysa sa America. Pero hindi naman tama na ihambing mo ang dalawang bansa dahil lamang hindi kaya maprovide ng isa ang kaya ng isa.

I’m not sure about [political] parties, but whatever they have in Korea, that’s bad.

Isa pa ito sa mga kinabahala ko sa panayam niya sa nasabing magazine. Hindi niya lubos maisip ang kahalagahan ng pagkakaroon ng mga partidong pulitikal upang magkaroon ng maayos na pag-uusap sa mga bagay-bagay sa lipunan. Isa itong Non Sequitur, kung tutuusin. Atsaka, bakit naman tayo maniniwala rito, kung sa dati rin, hindi niya alam ang Alemania.

Pero ang hindi ko talaga mapigilan ang saloobin dahil sa statement niya na ito:

“Um. Well, I think that’s really sad (rape), but everything happens for a reason. I guess I haven’t been in that position, so I wouldn’t be able to judge that.”

Anong rason naman ang puwede nating sabihin, na ‘wag magsuot ng mga micro-mini at pekpek shorts para hindi pagpantasyan ang mga kababaihan. Kung may natitira pa siyang respeto sa mga kababaihan, lalo na’t 99% ng kanyang fanbase ay puro nagtitiliang babae, hindi niya dapat sinabi ito. Oo nga, hindi naman siya magagahasa (sana), pero masakit lamang marinig na sa kanya, ayos lang mang-rape dahil may kadahilanan naman ito.

Ito kasi ang napapala natin kapag natatanong tayo ng mga pulitikal na bagay sa mga superstars. Kadalasan, hindi natin mawari ang mga pinagsasabi. Pero dahil sikat sila, pinaniniwalaan ang lahat ng sinasabi nila. Ito ang tinatawag kong Kris Aquino Theorem. Sana lamang, wag yakapin ng mga “7million Bieliebers” ang mga ganitong sagot ng kanilang idolo, dahil hindi talaga tama ang ilan niyang opinion.

Pero siyempre, bata pa naman siya, ibigay na natin sa kanya iyun, pero repleksyon lamang ito ng mga maling konseptong pampulitikal na naipapamalas sa mga tahanan, lipunan at higit sa lahat, mass media.

(Source: Rolling Stone)

Someone we worship for exposing corruption in the Philippine government? How far can this go.

Actually, all the teens are in one bedroom. And all the other little kids run around the house screaming at the top of their lungs. #TRUE FACT.

Kasi raw, sinasabihan tayo ng mga matatanda na masamang sumabat sa kanilang usapan. Hanggang ngayon, di ko maalis sa isipan ko, anong masama roon. Nasa kalikasan talaga ng mga bata ang maging pala-tanong at maging palaisip sa mga bagay. Kaugnay sa talakayan namin kanina, nakita ko na isa itong uri ng “oppression”.

Ageism ata ang tawag sa ganitong uri ng pang-aapi. Naapi ang mga bata magkaroon ng patas na diskusyon, patas na pagkakataon upang malaman ang mga bagay-bagay. Pero kapag sila naman ang nakikihalubilo sa usapang mga bata, parang pakiramdam nila na sila ang pinag-uusapan.

Kaya heto ang nangyari, nakukulong na lamang ang mga nagbibinata at nagdadalaga na makipagkuwentuhan sa iisang lamesa, at ang mga bata na naghaharutan kung saan-saan. O di kaya nama’y nakatambay sa mga tinatawag na “game room”. Kaya’t ang mga party na sana’y “venue for social interaction”, nagiging “venue for social oppression due to age”